دغدغه های عشق
تن تو ظهر تابستونو به يادم مي ياره رنگ چشماي تو بارونو به يادم مي ياره وقتي نيستي زندگي فرقي با زندون نداره قهر تو تلخي زندونو به يادم مي ياره من نيازم تو رو هر روز ديدنه از لبت دوست دارم شنيدنه تو بزرگي مث اون لحظه كه بارون مي زنه تو همون خوني كه هر لحظه تو رگ هاي منه تو مث خواب گل سرخي لطيفي مث خواب من همونم كه اگه بي تو باشه جون مي كنه من نيازم تو رو هر روز ديدنه از لبت دوست دارم شنيدنه تو مث وسوسه ي شكار يك شاپركي تو مث شوق رها كردن يك بادبادكي تو هميشه مث يك قصه پر از حادثه اي تو مث شادي خواب كردن يك عروسكي من نيازم تو رو هر روز ديدنه از لبت دوست دارم شنيدنه تو قشنگي مثل شكلايي كه ابرا مي سازن گلاي اطلسي از ديدن تو رنگ مي بازن اگه مرداي تو قصه بدونن كه اينجايي براي بردن تو با اسب بال دار مي تازند من نيازم تو رو هر روز ديدنه از لبت دوست دارم شنيدنه من تو حسرت موندن اون خیال رفتن داشت اون یهوبامن بدشد ازکنارمن ردشد من یا تازه وارد بینمون مرددشد اون چشای روشن داشت اون یکی رو جز من داشت قلبمو بهم پس داد پیش من بااون دست داد رفت ویادگاریشم اسم مثل هیچ کس داد اون چشای روشن داشت اون یکی رو جزمن داشت اون تمام هستیم بود لحظه های مستیم بود اون روزای عمرم بود توساعت دستیم بود اون چشای روشن داشت اون یکی رو جزمن داشت اون توشهرتش گم شد رام حرف مردم شد عین قصه ی آدم حیف اسیر مردم شد اون چشای روشن داشت اون یکی رو جزمن داشت اون بامن غریبی کرد کارای عجیبی کرد اون مقدسه اما جنگای صلیبی کرد اون چشای روشن داشت اون یکی رو جز من داشت اون منو زیادش برد عشق من تو رویاش مرد تنها با سه تا جمله تنها بادو تا برخورد اون چشای روشن داشت اون یکی رو جز من داشت اون منو به دریاداد به رقیب من جاداد اون یهو به یه مهمون قول صبح فرداداد اون چشای روشن داشت اون یکی روجزمن داشت اون برنده شد شاید دل می گه برم باید فال قهوه هم می گفت دیگر اونمی آید اون چشای روشن داشت اون یکی رو جز من داشت اون دلم رو برگردوند اماتاتهش سوزوند من فدای این رفتن رفت وخاطراتش موند اون چشای روشن داشت اون یکی رو جزمن داشت دسته گل فرستادم تابیفته به یادم من یه برگ پاییزی روی قایق بادم اون چشای روشن داشت اون یکی رو جزمن داشت پادشه اون حالا عین ماهه اون حالا من همون پلنگم که هی می خواد بره بالا اون چشای روشن داشت اون یکی رو جز من داشت اون نشسته تو قصرش باقرارای عصرش من تو خلوتم تنها خیره به دو خط نثرش اون چشای روشن داشت اون یکی روجزمن داشت اون چشاش پراز غم بود اون یه ماه مبهم بود دریاهام خبر داشتن زیبا مال مریم بود اون چشای روشن داشت اون یکی رو جز من داشت توچشاش دیگه غم نیست ماهه امامبهم نیست عاشقا بیاین دیگه زیبا مال مریم نیست اون چشای روشن داشت اون یکی رو جزمن داشت من توحسرت موندن اون خیال رفتن داشت خدایا کفر نمیگویم، .jpg)
پریشانم،
چه میخواهی تو از جانم؟!
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی.
خداوندا!
اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب آهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر میگویی
نمیگویی؟!
خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایهی دیوار بگشایی
لبت بر کاسهی مسی قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرفتر
عمارتهای مرمرین بینی
و اعصابت برای سکهای اینسو و آنسو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر میگویی
نمیگویی؟!
خداوندا!
اگر روزی بشر گردی
ز حال بندگانت با خبر گردی
پشیمان میشوی از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت..
خداوندا تو مسئولی.
خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی میکشد
آنکس که انسان است و از احساس سرشار است
| Design By : Night Skin |
